[2007] NANGA PARBAT 8125

Nanga Parbat - opis góry

Nanga Parbat (Nangaparbat Peak, Nanga Parvata) – dziewiąty najwyższy szczyt świata o wysokości 8125 m n.p.m. Nazwa góry jest mianem kaszmirskim, wywodzi się z sanskrytu i znaczy "Naga Góra".

Nanga Parbat położona jest w zachodniej części Himalajów Wysokich, na obszarze Kaszmiru w północno-wschodnim Pakistanie. Jest to olbrzymi masyw górski, zbudowany z prekambryjskich skał metamorficznych i krystalicznych. Od północy i zachodu otacza tę górę rzeka Indus; w kierunku północno-zachodnim szczyt oddalony jest od niej zaledwie o 25 km i wznosi się nad nią prawie 7000 m, przez co jest to największe względne wzniesienie na świecie.

Potężny, niezwykle skomplikowany masyw Nanga Parbat postrzegany jest jako olbrzymia, biegnąca łukiem grań, o długości prawie 26 km, liczonej od Szczytu Chongra (6889 m n.p.m.) na północnym wschodzie do Przełęczy Mazeno (5377 m n.p.m.) na południowym zachodzie. Najwyższą częścią góry jest śnieżno-lodowo-skalny trapezoid z wierzchołkiem głównym o wysokości 8125 m n.p.m. i drugim pod względem wysokości wierzchołkiem od strony północnej Północnym Ramieniem (8070 m n.p.m.). Na północnym zachodzie od Północnego Ramienia leży Przełęcz Bashin (7812 m n.p.m.).

Z głównego wierzchołka odchodzą trzy granie. Pierwsza, w kierunku północnym, wiedzie przez Północne Ramię do przedwierzchołka (7910 m n.p.m.) i dalej na wschód do szczytu Rakhiot (7070 m n.p.m.); druga (Grań Mazeno) opada na długości 13 km w kierunku południowo-zachodnim od Mazeno Gap (6700 m n.p.m.) do Przełęczy Mazeno; trzecia, najmniejesza północno-wschodnia grań, wiedzie w kierunku Lodowca Bazhin. Granie te wyznaczają trzy główne ściany: flankę Rupal po stronie południowej (wysokość 4500 m), północno-zachodnią flankę Diamir (3500 m) oraz północno-wschodnią flankę Rakhiot (słynna droga pierwszego wejścia). Flanka Rupal jest najwyższą ścianą (urwiskiem o nachyleniu pow. 45 stopni) na świecie.

za wikipedia.pl

ściana Diamir, droga Kinshofera - opis wyprawy

Ściana Diamir jest ścianą północno-zachodnią i liczy sobie prawie 3500 metrów wysokości, co czyni ją jedną z najwyższych ścian świata. Po raz pierwszy została pokonana przez Niemców w 1962 roku, na szczycie stanęli: Toni Kinshofer, Siegfried Löw i Anderl Mannhardt. Löw zginął podczas zejścia.

click to enlarge

Od tamtej pory piękna linia zwana obecnie drogą Kinshofera (na rysunku powyżej) stała się jedną z najbardziej popularnych dróg wejściowych na szczyt Nangi Parbat. Wiedzie ona w dolnej partii długim, 1000 metrowym kuluarem, by pokonać skalny odcinek, ścianę Kinshofera. Ponad nim znajduje się obóz drugi popularnie zwany Orlim Gniazdem. Dalej następuje długie podejście skalno śnieżną granią, aż do obozu III. Najbardziej niebezpieczny odcinek, choć nie najtrudniejszy, to podejście do obozu IV i dalej, do spiętrzenia ściany szczytowej. Ze względu na małe nachylenie ściany istnieje tam duże prawdopodobieństwo lawin. Dodatkowo obóz IV znajduje się na dużym plateau, z którego może być trudne wycofanie się, jeśli pogoda się załamie. Ściana szczytowa liczy sobie prawie 700 metrów. Droga do wierzchołka wiedzie systemem kuluarów, by wejść na grań w okolicach niższego szczytu. Potem jeszcze kilkadziesiąt metrów po skalnej grani, by dotrzeć do wbitej szabli śnieżnej symbolizującej wierzchołek.

W 2007 roku wybraliśmy się tam w ramach aklimatyzacji przed zachodnią ścianą K2. Trzon wyprawy stanowił zespół: Peter Hamor, Dodo Kopold i Piotr Morawski. Dodatkowo w wyprawie uczestniczyli: Kinga Baranowska (Polska), Roberto "Gori" Rojo (Bask), Martin Gablik, Rudolf Bosjak, Anton Suchy (Słowacja). Ostatecznie na wierzchołku stanęli prawie wszyscy uczestnicy (oprócz chorującego Antona).

www.piotrmorawski.com